Η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα περιβάλλον γεωπολιτικής αστάθειας που δεν θυμίζει τίποτα από τις προηγούμενες δεκαετίες. Ο πόλεμος στην Ουκρανία, η ένταση στη Μέση Ανατολή και η κρίση στο Στενό του Ορμούζ, σε συνδυασμό με την απρόβλεπτη στρατηγική των Ηνωμένες Πολιτείες υπό τον Ντόναλντ Τραμπ, δημιουργούν ένα νέο πλαίσιο στο οποίο η ισχύς δεν είναι δεδομένη αλλά πρέπει να αποδεικνύεται.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, αναδεικνύεται ένα δομικό πρόβλημα της Ευρώπης που για χρόνια παρέμενε στο παρασκήνιο. Παρά τη ρητορική περί ενοποίησης, η ευρωπαϊκή οικονομία εξακολουθεί να λειτουργεί ως σύνολο εθνικών αγορών και όχι ως πραγματικά ενιαίο σύστημα. Οι κανόνες, οι ρυθμίσεις και τα εμπόδια στη διασυνοριακή δραστηριότητα περιορίζουν την ικανότητα της ηπείρου να λειτουργήσει με το μέγεθος που διαθέτει.
Σε έναν κόσμο όπου η Κίνα και οι ΗΠΑ λειτουργούν ως ενιαία οικονομικά και γεωπολιτικά μπλοκ, το ευρωπαϊκό μοντέλο δείχνει ξεπερασμένο. Το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη πόρων ή δυνατοτήτων, αλλά η αδυναμία μετατροπής αυτών των δυνατοτήτων σε πραγματική ισχύ. Η Ευρώπη έχει το μέγεθος μιας υπερδύναμης, αλλά λειτουργεί σαν άθροισμα μεσαίων οικονομιών.
Η ολοκλήρωση της ενιαίας αγοράς δεν αποτελεί πλέον τεχνοκρατική μεταρρύθμιση, αλλά στρατηγική αναγκαιότητα. Σε τομείς όπως η ενέργεια, η τεχνολογία και η βιομηχανία, η έλλειψη ενοποίησης μεταφράζεται άμεσα σε χαμηλότερη ανταγωνιστικότητα και αυξημένο κόστος. Όσο η Ευρώπη καθυστερεί να άρει τα εσωτερικά της εμπόδια, τόσο θα υποχωρεί σε έναν κόσμο που κινείται με όρους κλίμακας.
Η τρέχουσα συγκυρία δεν αφήνει περιθώρια για σταδιακές προσαρμογές. Οι γεωπολιτικές εξελίξεις επιβάλλουν ταχύτητα και αποφάσεις. Η Ευρώπη καλείται να επιλέξει αν θα λειτουργήσει ως ενιαία δύναμη ή αν θα συνεχίσει να διαχειρίζεται τις εξελίξεις εκ των υστέρων.
SBC Σχόλιο
Η Ευρώπη δεν έχει πρόβλημα δυνατοτήτων.
Έχει πρόβλημα απόφασης.
Και σε ένα περιβάλλον όπου το μέγεθος είναι ισχύς, η καθυστέρηση ισοδυναμεί με απώλεια επιρροής.
