Η Ελλάδα παρεμβαίνει δυναμικά στις διαπραγματεύσεις του ΙΜΟ, ζητώντας πράσινη μετάβαση με ρεαλισμό και αντοχές της αγοράς. Στο επίκεντρο το χάσμα μεταξύ φιλόδοξων στόχων και τεχνολογικών-οικονομικών δυνατοτήτων.
Σε κλίμα έντονων αντιπαραθέσεων εξελίσσονται οι διεθνείς διαπραγματεύσεις για την απανθρακοποίηση της ναυτιλίας, μετά την 84η σύνοδο της Επιτροπής Προστασίας Θαλάσσιου Περιβάλλοντος του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού (ΙΜΟ), όπου δεν κατέστη εφικτή μια κοινή γραμμή. Η συνέχιση του διαλόγου θεωρείται θετική, ωστόσο το παρασκήνιο αναδεικνύει βαθιές γεωπολιτικές και οικονομικές συγκρούσεις για τον ρυθμό και το κόστος της μετάβασης στο Net-Zero.
Η ελληνική παρέμβαση: φιλοδοξία με εφαρμοσιμότητα
Η Ελλάδα, ως κορυφαία ναυτιλιακή δύναμη, τοποθετήθηκε με σαφή έμφαση στον ρεαλισμό και στην ανάγκη οι αποφάσεις του ΙΜΟ να είναι τεχνικά και οικονομικά εφαρμόσιμες. Ο υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής Βασίλης Κικίλιας υπογράμμισε ότι η χώρα στηρίζει τον στόχο για έναν καθαρότερο πλανήτη, αλλά όχι με όρους που υπονομεύουν τη βιωσιμότητα της ναυτιλίας και την κοινωνική συνοχή.
Κεντρικό σημείο της ελληνικής θέσης είναι το χάσμα ανάμεσα στους πολύ φιλόδοξους στόχους πλήρους απεξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα έως το 2050 και στην τρέχουσα πραγματικότητα της αγοράς. Όπως επισήμανε ο υπουργός, τα εναλλακτικά καύσιμα καλύπτουν σήμερα μόλις το 0,5% της παγκόσμιας ζήτησης, γεγονός που καθιστά εξαιρετικά δύσκολη μια βίαιη μετάβαση χωρίς επαρκή τεχνολογική ωρίμανση, υποδομές και χρηματοδοτικά εργαλεία.
Γεωπολιτικές τριβές και κίνδυνος στρεβλώσεων στην αγορά
Πίσω από τις τεχνικές συζητήσεις για το Net-Zero και τα μέτρα απανθρακοποίησης, διαφαίνονται ισχυρές συγκρούσεις συμφερόντων μεταξύ ανεπτυγμένων και αναδυόμενων οικονομιών, αλλά και μεταξύ ναυτιλιακών και βιομηχανικών κέντρων. Η επιβολή αυστηρών περιβαλλοντικών προτύπων χωρίς παγκόσμια σύγκλιση ενέχει τον κίνδυνο μεταφοράς κόστους στις ναυτιλιακές επιχειρήσεις και, τελικά, στους καταναλωτές μέσω ακριβότερων θαλάσσιων μεταφορών.
Η ελληνική πλευρά επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην ανάγκη για ουσιαστική μείωση των εκπομπών και στην προστασία της ανταγωνιστικότητας ενός κλάδου στρατηγικής σημασίας για την παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα. Σε αυτό το πλαίσιο, η Αθήνα πιέζει για λύσεις που θα λαμβάνουν υπόψη τον χρόνο προσαρμογής του στόλου, την ανάπτυξη νέων καυσίμων και τεχνολογιών, καθώς και δίκαιους μηχανισμούς επιμερισμού του κόστους.
Σχόλιο 
: Η ελληνική στάση στον ΙΜΟ αποτυπώνει την αγωνία της πραγματικής οικονομίας απέναντι σε ρυθμιστικές αποφάσεις με τεράστιο επενδυτικό αποτύπωμα. Αν δεν υπάρξει σύγκλιση ανάμεσα σε περιβαλλοντική φιλοδοξία και τεχνολογική-χρηματοδοτική δυνατότητα, ο κίνδυνος είναι διπλός: αφενός ναυτιλιακές και εμπορικές στρεβλώσεις, αφετέρου απαξίωση της ίδιας της πράσινης ατζέντας ως ανεφάρμοστης. Η Ελλάδα επιχειρεί να ηγηθεί μιας πιο πραγματιστικής γραμμής, που μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική για την τελική αρχιτεκτονική των παγκόσμιων κανόνων στη ναυτιλία.
#ναυτιλία #ΙΜΟ #απανθρακοποίηση #Περιβάλλον #Οικονομία
