Ο Βλαντίμιρ Πούτιν δηλώνει ότι δεν βλέπει λόγο για συνάντηση με τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι μόνο λόγω της ανοικτής επιστολής του. Θέτει ως προϋπόθεση τεχνική προεργασία και σαφείς λύσεις, επαναφέροντας τη συζήτηση για το πώς και από ποιους μπορεί να εγγυηθεί μια μελλοντική ειρηνευτική συμφωνία.
Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν, από το Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης, έστειλε σαφές μήνυμα ότι μια ενδεχόμενη συνάντηση με τον Ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι δεν αποτελεί προτεραιότητα. Απαντώντας σε ερώτηση του συντονιστή της συζήτησης για την ανοικτή επιστολή του Ζελένσκι, υπογράμμισε ότι δεν βλέπει «κανένα νόημα» σε μια τέτοια συνάντηση μόνο και μόνο λόγω της επιστολής.
Ο Πούτιν διευκρίνισε ότι έχει δει την επιστολή επιγραμματικά, αφού του την έδειξε την προηγουμένη ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ. Η απόσταση που κρατά από το ίδιο το κείμενο λειτουργεί ως πολιτικό σήμα: η Μόσχα δεν σκοπεύει να μετακινήσει τη διαπραγματευτική της θέση με βάση δημόσιες πρωτοβουλίες επικοινωνιακού χαρακτήρα.
Γιατί ο Πούτιν θέτει ως όρο τη δουλειά των «ειδικών»;
Κατά τον Ρώσο πρόεδρο, κάθε συνάντηση κορυφής πρέπει να ακολουθεί, και όχι να προηγείται, μιας εντατικής προεργασίας από τεχνικά κλιμάκια. Μόνο όταν «οι ειδικοί» έχουν καταλήξει σε μακροπρόθεσμες ρυθμίσεις και συγκεκριμένες λύσεις, είπε, έχει νόημα να συναντηθούν οι ηγέτες. Διαφορετικά, κατά την προσέγγισή του, οι συνομιλίες κινδυνεύουν να περιοριστούν σε συμβολικές εικόνες χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Η θέση αυτή μεταφέρει το βάρος από την πολιτική βούληση στο διαπραγματευτικό πλαίσιο και αφήνει να εννοηθεί ότι, προς το παρόν, δεν υπάρχει κοινός τόπος για μια τέτοια προεργασία. Όταν ο Πούτιν αναφέρει ότι «οι δύο πλευρές πρέπει πρώτα να φτάσουν στη λύση», περιγράφει μια διαδικασία στην οποία η συνάντηση ηγετών επικυρώνει μια ήδη διαμορφωμένη συμφωνία, αντί να λειτουργεί ως αφετηρία της.
Ηλικία ηγετών και ρόλος των ΗΠΑ στις εγγυήσεις
Ο Πούτιν σχολίασε ότι η ηλικία δεν είναι «το πιο σημαντικό» για έναν πολιτικό ηγέτη, επιχειρώντας να μεταφέρει τη συζήτηση από τα πρόσωπα στις θέσεις και τις στρατηγικές. Παράλληλα, έθεσε ερωτήματα για τη στάση της Ουκρανίας απέναντι στην κυβέρνηση του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ ως πιθανό εγγυητή ειρήνης. Η αναφορά αυτή αναδεικνύει ότι, για τη Μόσχα, το ποιος θα εγγυηθεί μια συμφωνία είναι εξίσου κρίσιμο με το περιεχόμενό της.
Η συζήτηση για τις εγγυήσεις αγγίζει την καρδιά της μεταπολεμικής ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ασφάλειας. Η Ρωσία δείχνει να αμφισβητεί όχι μόνο τις ουκρανικές θέσεις, αλλά και τον ρόλο που μπορούν να διαδραματίσουν οι ΗΠΑ σε μια μελλοντική διευθέτηση.
Σχόλιο
: Η ρωσική επιμονή σε μακρά τεχνική προεργασία και σε ισχυρές διεθνείς εγγυήσεις σημαίνει ότι η προοπτική άμεσης αποκλιμάκωσης παραμένει περιορισμένη. Για την Ελλάδα, αυτό συνεπάγεται διαρκή αστάθεια στο ευρωπαϊκό περιβάλλον ασφάλειας, με επιπτώσεις στη διπλωματική της στάση εντός ΝΑΤΟ και ΕΕ, αλλά και στην ανάγκη προσεκτικής ισορροπίας στις σχέσεις με τις μεγάλες δυνάμεις που διεκδικούν ρόλο σε μια μελλοντική συμφωνία για την Ουκρανία.






