Η αγορά τέχνης αλλάζει, αλλά όχι με τον τρόπο που πολλοί πιστεύουν. Δεν γίνεται πιο “εμπορική”. Γίνεται πιο δομημένη. Και αυτή η διαφορά είναι κρίσιμη.
Για χρόνια, η τέχνη λειτουργούσε ως χώρος όπου η αξία προέκυπτε μέσα από ένα μείγμα αισθητικής, σχέσεων και συγκυρίας. Σήμερα, σε αυτό το μείγμα προστίθεται κάτι ακόμα: το οργανωμένο κεφάλαιο.
Η είσοδος των art funds και των επενδυτικών στρατηγικών δεν αλλοιώνει την τέχνη ως δημιουργία. Αλλάζει τον τρόπο που λειτουργεί η αγορά της. Η αξία δεν βασίζεται μόνο στη ζήτηση. Βασίζεται και στη διαχείριση αυτής της ζήτησης.
Αυτό δημιουργεί ένα πιο προβλέψιμο περιβάλλον για όσους καταλαβαίνουν το σύστημα και πιο απαιτητικό για όσους κινούνται χωρίς στρατηγική.
Η τέχνη δεν είναι πλέον μόνο αντικείμενο συλλογής.
Είναι εργαλείο.
Και όπως κάθε εργαλείο, χρησιμοποιείται με συγκεκριμένο σκοπό.
Αυτό δεν είναι απαραίτητα αρνητικό. Σημαίνει ότι η αγορά ωριμάζει. Ότι αποκτά μηχανισμούς, κανόνες και δομή. Όμως ταυτόχρονα σημαίνει ότι η πρόσβαση γίνεται πιο δύσκολη και η επιτυχία πιο επιλεκτική.
Οι καλλιτέχνες καλούνται να λειτουργήσουν μέσα σε ένα πιο σύνθετο περιβάλλον, οι galleries να διαχειριστούν κεφάλαια και όχι μόνο έργα, και οι συλλέκτες να κατανοήσουν ότι η αγορά δεν κινείται πλέον μόνο με ένστικτο.
Η τέχνη γίνεται asset.
Και όταν κάτι γίνεται asset, οι κανόνες αλλάζουν.
SBC Σχόλιο
Η τέχνη δεν χάνει την αξία της όταν γίνεται asset. Απλώς αρχίζει να παίζει σε άλλο επίπεδο.
