Ένα ασυνήθιστο βαλεντινιάτικο πείραμα στις Βρυξέλλες μετατρέπει κορυφαίους αξιωματούχους της Κομισιόν σε «πελάτες» επαγγελματία matchmaker. Πίσω από το χιούμορ, αναδεικνύεται η ανθρώπινη πλευρά της εξουσίας και οι άτυποι κανόνες για τους συντρόφους των πολιτικών ηγετών.
Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου στις Βρυξέλλες και η πολιτική στήλη μετατρέπεται σε… στήλη συνοικεσίων. Το Politico ζήτησε από την Marjorie Libourel, επαγγελματία matchmaker που δραστηριοποιείται στον περίφημο «bubble» των ευρωπαϊκών θεσμών, να φανταστεί τι είδους σύντροφος θα ταίριαζε σε ορισμένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Το παιχνίδι είναι δηλωμένα υποθετικό, αλλά φωτίζει με εύστοχο –και συχνά σκωπτικό– τρόπο τις προσδοκίες και τα στερεότυπα γύρω από την προσωπική ζωή των πολιτικών ηγετών.
Η ισχυρή γυναίκα και ο «αόρατος» σύντροφος
Στο επίκεντρο βρίσκεται η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, την οποία η Libourel περιγράφει ως «πολύ επιτυχημένη, τύπου Α, προσανατολισμένη στην καριέρα και κατά διαστήματα απομονωμένη». Το ιδανικό της ταίρι; Ένας διακριτικός, αξιόπιστος, «γειωμένος» άνδρας, στο πρότυπο του Ντένις Θάτσερ ή του Γιοαχίμ Ζάουερ, συζύγων της Μάργκαρετ Θάτσερ και της Άνγκελα Μέρκελ αντίστοιχα.
Κατά τη matchmaker, οι «ισχυρές, επιτυχημένες γυναίκες και γενικότερα οι πολιτικοί ηγέτες χρειάζονται ταπεινούς και υποστηρικτικούς συντρόφους, χωρίς πολιτικές φιλοδοξίες». Η ανάλυση αυτή αντανακλά μια παγιωμένη άτυπη νόρμα στην ευρωπαϊκή –και όχι μόνο– πολιτική: ο σύντροφος του/της ηγέτη οφείλει να λειτουργεί ως σταθεροποιητικός παράγοντας στο παρασκήνιο, χωρίς να απειλεί το πολιτικό κέντρο βάρους.
Οικογενειάρχες, τεχνοκράτες και «προετοιμασμένοι για την καταστροφή»
Για τον επίτροπο Εμπορίου Μάρος Σέφτσοβιτς, η Libourel σκιαγραφεί το προφίλ ενός «καλού οικογενειάρχη», ικανού να συναρμολογήσει έπιπλα ΙΚΕΑ και να σε παραλάβει στην ώρα σου από το αεροδρόμιο. Τον παρομοιάζει με «καλοσυντηρημένο πυρηνικό σταθμό – βαρετό ίσως, αλλά αποδοτικό και σταθερό». Η εικόνα παραπέμπει στον τεχνοκράτη της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας, που χτίζει μακροχρόνιες και προβλέψιμες σχέσεις, τόσο στην πολιτική όσο και στην προσωπική του ζωή.
Στον αντίποδα, η ύπατη εκπρόσωπος της ΕΕ για θέματα εξωτερικής πολιτικής Κάγια Κάλας παρουσιάζεται ως «intelligence, cerebral, overthinker» με «νοοτροπία προετοιμασίας για την καταστροφή» και υψηλό άγχος για την κατάσταση του κόσμου. Η Libourel θεωρεί ότι χρειάζεται έναν σύντροφο με υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη, ικανό να κατευνάζει τις ανησυχίες της και να «αγκαλιάζει την πολυπλοκότητά της χωρίς κριτική». Πρόκειται για μια έμμεση αναγνώριση του ψυχολογικού κόστους που συνεπάγεται η διαχείριση διεθνών κρίσεων.
Η μεσογειακή ζεστασιά και οι φιλόδοξοι overachievers
Η επίτροπος για τη Μεσόγειο Ντουμπράβκα Σούιτσα περιγράφεται ως μεσογειακή προσωπικότητα με ισχυρό χαρακτήρα, ζεστή, φροντιστική και ενσυναισθητική. Η matchmaker τη φαντάζεται με έναν «στέρεο, αρρενωπό άνδρα με παρόμοιες πολιτισμικές ρίζες», με το ζευγάρι να «εκπέμπει ζεστασιά και να εμπνέει τους γύρω του». Εδώ προβάλλεται το κλασικό μεσογειακό αφήγημα της οικογένειας και της εξωστρέφειας, που συχνά λειτουργεί ως αντίβαρο στην πιο ψυχρή βορειοευρωπαϊκή πολιτική κουλτούρα.
Τέλος, ο Στεφάν Σεζουρνέ, επίτροπος για την εσωτερική αγορά και τις υπηρεσίες, εμφανίζεται ως κλασικός overachiever: φιλόδοξος, προσανατολισμένος στην επιτυχία, διακριτικός για την ιδιωτική του ζωή και τελειομανής. Η Libourel τον βλέπει με έναν εξίσου φιλόδοξο, διακριτικό και μορφωμένο άνδρα, πιθανώς από τον χώρο των χρηματοοικονομικών ή της νομικής, λιγότερο εκτεθειμένο στο δημόσιο βλέμμα. Το ζευγάρι, όπως λέει, «χτίζει καριέρες, περιουσία και δίκτυα» – μια περιγραφή που ταιριάζει με την ελίτ των Βρυξελλών, όπου η επαγγελματική και η προσωπική άνοδος συχνά συμπορεύονται.
Σχόλιο 
: Πίσω από το ανάλαφρο βαλεντινιάτικο περιτύλιγμα, το ρεπορτάζ φωτίζει τον άρρητο «κώδικα» της πολιτικής ελίτ: ο ιδιωτικός σύντροφος οφείλει να είναι σταθερός, συναισθηματικά υποστηρικτικός, συχνά λιγότερο ορατός και σίγουρα μη ανταγωνιστικός. Σε μια Ευρώπη όπου η δημόσια εικόνα είναι κεφάλαιο, ακόμη και η αγάπη αντιμετωπίζεται ως στρατηγικό asset.
#ΕυρωπαϊκήΕπιτροπή #Βρυξέλλες #πολιτική #ΕΕ
