Η Reform UK ανακοίνωσε ότι θα επαναφέρει πλήρως το όριο επιδομάτων για δύο παιδιά, αποστασιοποιούμενη από την προηγούμενη θέση της για κατάργησή του και επιχειρώντας να εμφανιστεί ως κόμμα αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας. Η κίνηση οξύνει τη σύγκρουση με την κυβέρνηση των Εργατικών για την κοινωνική πολιτική και τη φτώχεια των παιδιών.
Η Reform UK, το κόμμα του Νάιτζελ Φάρατζ, σηματοδοτεί στροφή στην κοινωνική και οικονομική του ατζέντα, ανακοινώνοντας ότι θα επαναφέρει «στο ακέραιο» το όριο επιδομάτων για δύο παιδιά, εάν αναλάβει την εξουσία. Το μέτρο, που θεσπίστηκε από τους Συντηρητικούς το 2017, επιτρέπει τη χορήγηση επιδομάτων μόνο για τα δύο πρώτα παιδιά μιας οικογένειας μέσω του Universal Credit ή των φορολογικών πιστώσεων.
Σύγκρουση με τους Εργατικούς για τη φτώχεια των παιδιών
Η απόφαση της Reform UK έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την κυβέρνηση των Εργατικών, η οποία έχει δεσμευθεί να καταργήσει το όριο από τον Απρίλιο. Η κυβέρνηση εκτιμά ότι η άρση του θα κοστίσει περίπου 3 δισ. λίρες ετησίως έως το οικονομικό έτος 2029-30, αλλά υποστηρίζει ότι θα βγάλει 450.000 παιδιά από τη σχετική φτώχεια στο ίδιο χρονικό ορίζοντα.
Ο Ρόμπερτ Τζένρικ, πρώην στέλεχος των Συντηρητικών και πλέον οικονομικός εκπρόσωπος της Reform UK, δήλωσε στην πρώτη του ομιλία με τη νέα ιδιότητα ότι «σήμερα η χώρα δεν μπορεί να αντέξει να βοηθά εργαζόμενες οικογένειες να αποκτούν περισσότερα παιδιά». Περιέγραψε το βρετανικό σύστημα παροχών ως «οικονομική και ηθική καταστροφή» και δεσμεύτηκε ότι μια κυβέρνηση Reform θα «απενεργοποιήσει τη βόμβα των επιδομάτων που απειλεί να χρεοκοπήσει τη Βρετανία».
Ο πρωθυπουργός σερ Κιρ Στάρμερ χαρακτήρισε την εξαγγελία «ντροπιαστική», κατηγορώντας τη Reform UK ότι «θέλει να σπρώξει εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά στη φτώχεια». Η κίνηση, ωστόσο, αφαιρεί από τους Συντηρητικούς ένα βασικό επιχείρημα κατά των Εργατικών – ότι η κατάργηση του ορίου ενθαρρύνει την εξάρτηση από επιδόματα – καθώς η Reform πλέον ευθυγραμμίζεται με τη συντηρητική γραμμή στο συγκεκριμένο θέμα.
Στροφή σε πιο «σοβαρή» οικονομική ατζέντα
Η αλλαγή στάσης στο όριο για τα δύο παιδιά εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια της Reform UK να αποβάλει τις πιο δαπανηρές και ριζοσπαστικές προτάσεις της, ώστε να καθησυχάσει ψηφοφόρους και αγορές για την αξιοπιστία της οικονομικής της πολιτικής. Προηγουμένως, το κόμμα είχε υποσχεθεί φορολογικές μειώσεις ύψους 90 δισ. λιρών ετησίως, δέσμευση που πλέον έχει εγκαταλειφθεί.
Στην ίδια ομιλία στο City του Λονδίνου, ο Τζένρικ ανακοίνωσε ότι η Reform UK θα διατηρήσει το Γραφείο Δημοσιονομικής Ευθύνης (Office for Budget Responsibility – OBR), παρά προηγούμενες δηλώσεις του Φάρατζ που αμφισβητούσαν την ανάγκη ύπαρξής του. Ο Τζένρικ μίλησε για μεταρρύθμιση, όχι κατάργηση, του οργανισμού, επιχειρώντας να δείξει συνέχεια και θεσμική σοβαρότητα.
Παράλληλα, δεσμεύτηκε ότι η ανεξαρτησία της Τράπεζας της Αγγλίας θα διατηρηθεί, ενώ εξήγγειλε μέτρα για περιορισμό της «κατάχρησης» του προγράμματος Motability για άτομα με αναπηρία και αυστηροποίηση των κριτηρίων για επιδόματα ψυχικής υγείας, με υποχρεωτική κλινική διάγνωση.
Οι Συντηρητικοί, από την πλευρά τους, επιτέθηκαν στη Reform UK, με τον σκιώδη υπουργό Οικονομικών σερ Μελ Στράιντ να υποστηρίζει ότι οι προτάσεις της θα «κατέστρεφαν τα δημόσια οικονομικά» και ότι «οι αριθμοί τους απλώς δεν βγαίνουν», υπενθυμίζοντας πως ήταν η ίδια η Reform που μέχρι πρόσφατα ζητούσε την κατάργηση του ορίου.
Η αυτοτοποθέτηση της Reform UK ως «κόμμα της Βρετανίας του ξυπνητηριού, κόμμα των εργαζομένων και όχι των επιδομάτων», όπως είπε ο Τζένρικ, δείχνει μια στρατηγική στόχευση στη βάση των παραδοσιακών Συντηρητικών ψηφοφόρων που ανησυχούν για τη φορολογία, τις δαπάνες πρόνοιας και τη βιωσιμότητα του κράτους πρόνοιας.
Σχόλιο 
: Η στροφή της Reform UK από λαϊκίστικες, υπερ-δαπανηρές υποσχέσεις σε ρητορική σκληρής δημοσιονομικής πειθαρχίας θυμίζει κλασική «κανονικοποίηση» αντισυστημικών κομμάτων όταν πλησιάζουν την προοπτική εξουσίας. Το τίμημα, όμως, είναι πολιτικό: η επαναφορά ενός μέτρου που πλήττει κυρίως εργαζόμενες, χαμηλόμισθες οικογένειες, ενδέχεται να περιορίσει μεν τις ανησυχίες των αγορών, αλλά να οξύνει τις κοινωνικές ανισότητες – ένα δίλημμα που δεν αφορά μόνο τη Βρετανία, αλλά και κάθε ευρωπαϊκή οικονομία που ισορροπεί ανάμεσα στη δημοσιονομική σταθερότητα και την κοινωνική συνοχή.
#ΗνωμένοΒασίλειο #ReformUK #ΚοινωνικάΕπιδόματα #ΦτώχειαΠαιδιών #ΔημοσιονομικήΠολιτική
