Η Αντόνια Ρομέο γίνεται η πρώτη γυναίκα Cabinet Secretary και επικεφαλής της βρετανικής δημόσιας διοίκησης, με αποστολή να υλοποιήσει τη ριζική μεταρρύθμιση που υπόσχεται ο Κιρ Στάρμερ. Η επιλογή της διχάζει το Whitehall, αποκαλύπτοντας βαθιές εντάσεις γύρω από την ισχύ των ανώτερων δημοσίων υπαλλήλων, το φύλο και την κουλτούρα εξουσίας στο Λονδίνο.
Η ανάδειξη της 51χρονης Αντόνια Ρομέο σε πρώτη γυναίκα Cabinet Secretary και επικεφαλής της βρετανικής δημόσιας διοίκησης σηματοδοτεί μια από τις πιο επιθετικές κινήσεις του Κιρ Στάρμερ στην προσπάθειά του να «ξανακαλωδιώσει» το βρετανικό κράτος. Μετά την εξαναγκασμένη αποχώρηση του προκατόχου της Κρις Γουόρμαλντ με γενναία αποζημίωση, ο πρωθυπουργός επενδύει σε μια προσωπικότητα που περιγράφεται περισσότερο ως διευθύνων σύμβουλος ιδιωτικής εταιρείας παρά ως κλασικός ανώτατος δημόσιος λειτουργός.
Μια ανορθόδοξη διαδρομή στην κορυφή του Whitehall
Γεννημένη στο Λονδίνο, απόφοιτη του Westminster School και της Οξφόρδης (φιλοσοφία, πολιτική, οικονομικά), η Ρομέο μπήκε στη δημόσια διοίκηση το 2000, ύστερα από σύντομο πέρασμα από τη συμβουλευτική Oliver Wyman. Γρήγορα ξεχώρισε ως ιδιαιτέρως επιθετική μεταρρυθμίστρια, ιδίως στη θητεία της δίπλα στον λόρδο Φόλκονερ στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, όπου περιγράφεται ότι «έπαιρνε πάνω της» συγκρούσεις με το Νο 10 και την ανώτερη γραφειοκρατία για να περάσουν δύσκολες συνταγματικές αλλαγές.
Η καριέρα της απογειώθηκε με τον διορισμό της ως γενικής προξένου στη Νέα Υόρκη το 2016, όπου συνδύασε την προώθηση των βρετανικών συμφερόντων με μια έντονα προσωποκεντρική δημόσια εικόνα. Εκδηλώσεις με Άνα Γουίντουρ, Στέλα ΜακΚάρτνεϊ και Ρούπερτ Μέρντοκ, φωτογραφίσεις στα σκαλιά του Foreign Office και δημοσιεύματα σε περιοδικά όπως το «Vogue» και το «New Yorker» δημιούργησαν μια «μάρκα Ρομέο» που σπανίζει για καριερίστα δημόσιο υπάλληλο.
Ακολούθησαν τρεις διαδοχικές θέσεις permanent secretary – στο Υπουργείο Διεθνούς Εμπορίου εν μέσω Brexit, στο Υπουργείο Δικαιοσύνης και πρόσφατα στο Υπουργείο Εσωτερικών. Στις κρίσιμες αυτές δομές, συνεργάστηκε στενά με πολιτικά πρόσωπα όπως η Λιζ Τρας, η Γιβέτ Κούπερ και η Σαμπάνα Μαχμούντ, χτίζοντας φήμη για ταχύτητα λήψης αποφάσεων, επιθετική διαχείριση κρίσεων και ετοιμότητα να «λερώσει τα χέρια της» σε λεπτομέρειες πολιτικής.
Κατηγορίες για εκφοβισμό, σεξισμός και η μάχη για την κουλτούρα του κράτους
Η επιλογή της Ρομέο δεν ήρθε χωρίς κόστος. Καταγγελίες για εκφοβιστική συμπεριφορά στη Νέα Υόρκη, πριν από εννέα χρόνια, επανήλθαν στη δημοσιότητα. Επίσημη έρευνα του Cabinet Office τότε κατέληξε ότι «δεν υπήρχε υπόθεση προς απάντηση», ωστόσο πηγές αναφέρουν ότι πάνω από δέκα υπάλληλοι είχαν εκφράσει ανησυχίες, έστω και αν μόνο μία καταγγελία πήρε τυπική μορφή. Η κυβέρνηση απαντά ότι πραγματοποιήθηκε εκτεταμένος έλεγχος νομιμότητας πριν τον νέο διορισμό της.
Παράλληλα, συνδικαλιστές και υποστηρικτές της την υπερασπίζονται ως θύμα σεξιστικών δύο μέτρων και δύο σταθμών: χαρακτηριστικά όπως φιλοδοξία, επιθετικότητα και ανάγκη για προβολή, που στους άνδρες θεωρούνται ηγετικά, σε μια γυναίκα συχνά στιγματίζονται. Ο επικεφαλής του συνδικάτου ανώτερων δημοσίων υπαλλήλων FDA, Ντέιβ Πένμαν, τονίζει ότι ήταν η μόνη permanent secretary που στάθηκε ανοιχτά απέναντι στον τότε υπουργό Δικαιοσύνης Ντόμινικ Ρααμπ, όταν πλήθος καταγγελιών για εκφοβισμό οδήγησαν τελικά στην παραίτησή του.
Οι επικριτές της, από την άλλη, την κατηγορούν για υπερβολική αυτοπροβολή, σκληρή στάση απέναντι σε υφισταμένους και διαρκή διάθεση να «λυγίζει» κανόνες για να πετύχει στόχους. Ωστόσο, έξι πρώην Cabinet Secretaries εξέδωσαν κοινή δήλωση υποστήριξης, χαρακτηρίζοντάς την «εξαιρετική επιλογή» για μια περίοδο βαθιάς μεταρρύθμισης.
Γιατί την χρειάζεται ο Στάρμερ – και τι διακυβεύεται
Η τοποθέτηση Ρομέο συμπίπτει με την προσπάθεια του Στάρμερ να μετατρέψει το βρετανικό κράτος από «γραφειοκρατία χαρτοκόπτη» σε μηχανισμό ενεργητικής χάραξης και υλοποίησης πολιτικών. Το Νο 10 εξετάζει ήδη ανασχεδιασμό του ρόλου του Cabinet Secretary, μελετώντας προτάσεις think tank όπως το Institute for Government, ενώ υπουργοί όπως ο Ντάρεν Τζόουνς καλούν ανώτερα στελέχη να παρουσιάσουν παραδείγματα όπου «ξεκόλλησαν» τον μηχανισμό.
Σε αυτό το πλαίσιο, οι υποστηρικτές της Ρομέο υποστηρίζουν ότι ακριβώς η έφεσή της να «σπρώχνει τα όρια» είναι το ζητούμενο. Οι αντίπαλοί της φοβούνται ότι η επιθετική της κουλτούρα θα αποξενώσει ένα ήδη κουρασμένο σώμα δημοσίων υπαλλήλων, υπονομεύοντας τη συναίνεση που απαιτείται για βαθιές αλλαγές.
Το βέβαιο είναι ότι η νέα επικεφαλής του Whitehall αναλαμβάνει με ασυνήθιστα ισχυρή πολιτική κάλυψη και προσδοκίες. Όπως συνοψίζει πρώην ανώτατος αξιωματούχος: «Μπορεί να μην τη συμπαθώ, αλλά την θαυμάζω». Σε ένα κράτος που κατηγορείται ότι παράγει «άχρωμους διαχειριστές», η Ρομέο ενσαρκώνει το ακριβώς αντίθετο – και αυτό καθιστά την επιτυχία ή την αποτυχία της κρίσιμη για το μέλλον της βρετανικής διακυβέρνησης.
Σχόλιο 
: Η επιλογή Ρομέο δείχνει ότι ο Στάρμερ προτιμά έναν ισχυρό, πολιτικοποιημένο «CEO του κράτους» από έναν ουδέτερο διαχειριστή. Αν καταφέρει να επιβληθεί χωρίς να διαρρήξει την εμπιστοσύνη του μηχανισμού, το Λονδίνο μπορεί να αποκτήσει ένα σπάνιο εργαλείο ταχείας μεταρρύθμισης· αν όχι, η σύγκρουση με τη γραφειοκρατία θα γίνει το αδύναμο σημείο της κυβέρνησής του.
#ΗνωμένοΒασίλειο #AntoniaRomeo #Starmer #ΔημόσιαΔιοίκηση #Μεταρρυθμίσεις
