Η Μόσχα εγκαταλείπει τις μεγάλες επιθέσεις και επενδύει σε μικρές, διαρκείς διεισδύσεις κατά μήκος του μετώπου. Η τακτική των «χιλίων κοψιμάτων» φθείρει την ουκρανική άμυνα στρατιωτικά και πολιτικά.
Τέσσερα χρόνια μετά την έναρξη της ρωσικής εισβολής, η γραμμή του μετώπου στην Ουκρανία παραμένει σε μεγάλο βαθμό παγωμένη. Σε αυτό το αδιέξοδο, η Μόσχα έχει υιοθετήσει μια νέα, φθοράς τακτική, που δυτικοί αναλυτές αποκαλούν «στρατηγική των χιλίων κοψιμάτων»: δεκάδες μικρές, ταυτόχρονες διεισδύσεις από ολιγομελείς ομάδες, οι οποίες επιχειρούν να διαβρώσουν σταδιακά την ουκρανική άμυνα αντί να επιδιώξουν ένα θεαματικό αποφασιστικό πλήγμα.
Μικρο-μονάδες, drones και πόλεμος φθοράς
Σύμφωνα με ειδικούς διεθνών ινστιτούτων ασφάλειας, η μέθοδος αυτή κυριάρχησε σταδιακά μέσα στο 2025 και πλέον αποτελεί την κύρια τακτική των ρωσικών δυνάμεων στην πρώτη γραμμή. Μικροσκοπικές ομάδες δύο ή τριών στρατιωτών –σπάνια πάνω από δέκα– επιχειρούν νυχτερινές ή χαμηλής ορατότητας διεισδύσεις, αξιοποιώντας θερμικές καλύπτρες και σκηνές που κρατούν σε απόσταση από το σώμα τους ώστε να παραπλανούν τα ουκρανικά drones και τα θερμικά σκοπευτικά.
Οι ομάδες αυτές προωθούνται όσο πιο κοντά γίνεται στις ουκρανικές θέσεις, καταγράφουν διατάξεις, δοκιμάζουν την αντοχή της άμυνας και, όπου είναι εφικτό, προκαλούν απώλειες. Ακόμη και όταν οι ρωσικές απώλειες είναι υψηλότερες, η Μόσχα εκτιμά ότι διαθέτει μεγαλύτερη ικανότητα αναπλήρωσης προσωπικού και πυρομαχικών. Η λογική είναι ξεκάθαρα πολέμου φθοράς: πολλές μικρές «πληγές» που αιμορραγούν σταθερά τις ουκρανικές δυνάμεις.
Η τακτική αυτή έχει ήδη οδηγήσει σε τακτικά κέρδη σε πόλεις-κλειδιά όπως το Κουπιάνσκ και κυρίως το Ποκρόβσκ, στην περιφέρεια Ντονέτσκ, όπου ρωσικές μικρο-μονάδες κατόρθωσαν να διαρρήξουν τις ουκρανικές γραμμές στα τέλη του 2025, αναγκάζοντας το Κίεβο σε υποχώρηση από τμήματα της πόλης.
Ψυχολογικός πόλεμος, προπαγάνδα και ουκρανική προσαρμογή
Πέρα από το καθαρά στρατιωτικό σκέλος, η στρατηγική των «χιλίων κοψιμάτων» υπηρετεί και πολιτικές-επικοινωνιακές στοχεύσεις της Μόσχας. Βραχύβιες διεισδύσεις σε ουκρανικά χωριά, με στρατιώτες να υψώνουν ρωσικές σημαίες και να φωτογραφίζονται, δημιουργούν εικόνα προέλασης, ακόμη κι αν λίγες ώρες αργότερα οι ουκρανικές δυνάμεις ανακαταλαμβάνουν τις ίδιες θέσεις και απομακρύνουν τα σύμβολα κατοχής.
Οι εικόνες αυτές, σε συνδυασμό με την αργή αλλά σταθερή φθορά των ουκρανικών αποθεμάτων πυρομαχικών και ανθρώπινου δυναμικού, ενισχύουν το ρωσικό αφήγημα ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ της Μόσχας. Η μετατόπιση από την επιδίωξη ενός «δραματικού πλήγματος» σε μια προσέγγιση «χαμηλής θεαματικότητας, υψηλής επιμονής» αντανακλά, όπως επισημαίνουν αναλυτές, και την αναγνώριση των ρωσικών περιορισμών: πρόκειται για μια «στρατηγική του φτωχού», όταν δεν υπάρχει δυνατότητα μεγάλης διάρρηξης του μετώπου.
Καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη αυτή παίζει η «πανταχού παρούσα» χρήση drones. Μαζικές συγκεντρώσεις στρατευμάτων εντοπίζονται και πλήττονται ταχύτατα από πυροβολικό, καθιστώντας τις μικρές, διασκορπισμένες ομάδες πιο βιώσιμη επιλογή. Η Ουκρανία, από την πλευρά της, επιχειρεί να απαντήσει με δικές της τεχνολογικές λύσεις – όπως χερσαία drones στις γραμμές επαφής – ώστε να περιορίσει τις ανθρώπινες απώλειες από τις εχθρικές διεισδύσεις.
Παράλληλα, το Κίεβο έχει εντείνει πλήγματα σε βάθος εντός ρωσικού εδάφους, στοχεύοντας κρίσιμες στρατιωτικές και ενεργειακές υποδομές, με στόχο να καταστήσει τον πόλεμο φθοράς εξίσου οδυνηρό για τη Μόσχα. Ωστόσο, οι χιλιάδες «μικρές πληγές» που προκαλούν οι ρωσικές επιχειρήσεις αφήνουν ορατά ίχνη στην αντοχή του ουκρανικού στρατού και καθιστούν ακόμη πιο δύσκολη την προοπτική μιας γρήγορης, ευνοϊκής για το Κίεβο λύσης στο πεδίο ή στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Σχόλιο
: Η στροφή της Ρωσίας σε μια χαμηλού κόστους, υψηλής επιμονής τακτική υπογραμμίζει ότι ο πόλεμος έχει παγιωθεί ως μακροχρόνια σύγκρουση φθοράς. Για την Ουκρανία και τους δυτικούς υποστηρικτές της, το διακύβευμα μετατοπίζεται: λιγότερο η θεαματική ανακατάληψη εδαφών, περισσότερο η διατήρηση της αντοχής, της τεχνολογικής υπεροχής και της πολιτικής συνοχής σε βάθος χρόνου. Σε αυτό το περιβάλλον, η κόπωση κοινωνιών και προϋπολογισμών στη Δύση μπορεί να αποδειχθεί εξίσου κρίσιμη με τις μάχες στο πεδίο.






