Χωρίς συμφωνία έληξαν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Rio Tinto και Glencore για μια συγχώνευση 260 δισ. δολαρίων, που θα δημιουργούσε τον μεγαλύτερο μεταλλευτικό όμιλο στον κόσμο. Διαφωνίες για την αποτίμηση και τη συμβολή της Glencore στο νέο σχήμα οδήγησαν στην τρίτη κατά σειρά κατάρρευση των συνομιλιών.
Η πολυαναμενόμενη προσπάθεια συγχώνευσης μεταξύ των μεταλλευτικών κολοσσών Rio Tinto και Glencore, αξίας 260 δισ. δολαρίων, κατέρρευσε για ακόμη μία φορά, αναδεικνύοντας τα όρια της συγκέντρωσης στον παγκόσμιο κλάδο πρώτων υλών. Μετά από εβδομάδες εντατικών διαπραγματεύσεων, οι δύο πλευρές ανακοίνωσαν ότι δεν κατάφεραν να καταλήξουν σε συμφωνία που να δικαιολογεί, κατά την άποψή τους, το όφελος για τους μετόχους.
Διαφωνίες στην αποτίμηση και το μερίδιο ισχύος
Η Rio Tinto γνωστοποίησε ότι δεν εξετάζει πλέον «συγχώνευση ή άλλη επιχειρηματική συνδυαστική κίνηση» με τη Glencore, καθώς κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν μπορεί να επιτευχθεί συμφωνία που να αποδίδει επαρκή αξία στους μετόχους της. Από την πλευρά της, η Glencore ήταν ακόμη πιο σαφής: υποστήριξε ότι οι βασικοί όροι του υπό εξέταση σχήματος –στο οποίο η Rio θα διατηρούσε τόσο τη θέση του προέδρου όσο και του διευθύνοντος συμβούλου– υποτιμούσαν ουσιαστικά τη «σχετική αξιακή συμβολή» της Glencore στον ενιαίο όμιλο.
Η Glencore επέμεινε ότι η προτεινόμενη δομή δεν αποτύπωνε επαρκώς την αξία του χαρτοφυλακίου χαλκού και του αναπτυξιακού της αγωγού, καταλήγοντας πως η συμφωνία δεν ήταν προς το συμφέρον των μετόχων της. Η αντίθεση αυτή στην αποτίμηση, ειδικά γύρω από τον χαλκό, βρίσκεται στον πυρήνα της αποτυχίας, σε μια περίοδο που το μέταλλο θεωρείται στρατηγικό για την ενεργειακή μετάβαση και την έκρηξη της τεχνητής νοημοσύνης.
Ρυθμιστικά όρια και πίεση των αγορών
Η απόφαση της Rio να αποχωρήσει ελήφθη την Πέμπτη, ημέρα-ορόσημο του λεγόμενου «put up or shut up» βάσει των βρετανικών κανόνων εξαγορών, που την υποχρέωνε είτε να καταθέσει δεσμευτική προσφορά είτε να αποσυρθεί. Πλέον, σύμφωνα με το βρετανικό δίκαιο, η Rio Tinto δεν μπορεί να επανέλθει με νέα πρόταση για έξι μήνες, εκτός αν υπάρξει ειδική άδεια της Takeover Panel ή εφαρμοστούν συγκεκριμένες εξαιρέσεις.
Η αντίδραση των αγορών ήταν άμεση: οι μετοχές της Glencore υποχώρησαν έως και 10,8%, πριν περιορίσουν μέρος των απωλειών, καταγράφοντας τη χειρότερη επίδοση στον δείκτη FTSE 100. Οι τίτλοι της Rio Tinto σημείωσαν μικρότερη πτώση, της τάξης του 1,4%, ένδειξη ότι οι επενδυτές ενδεχομένως θεωρούν πως η Rio είχε λιγότερα να κερδίσει – ή να χάσει – από μια τόσο περίπλοκη συναλλαγή.
Τρίτη αποτυχία και συγκέντρωση στον κλάδο
Πρόκειται για την τρίτη φορά σε δύο δεκαετίες που οι συζητήσεις για συνένωση των δύο ομίλων ναυαγούν. Η ιδέα ενός mega-συγχωνευμένου σχήματος είχε εμφανιστεί πρώτη φορά λίγο πριν την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, ενώ νέα προσέγγιση της Glencore απορρίφθηκε από τη Rio το 2014. Άλλη μια προσπάθεια το 2024 επίσης δεν απέδωσε καρπούς.
Οι τελευταίες συνομιλίες αναζωπυρώθηκαν μετά τη συγχώνευση 53 δισ. δολαρίων μεταξύ της Anglo American και της καναδικής Teck τον Σεπτέμβριο, η οποία ένωσε δύο από τους μεγαλύτερους παραγωγούς χαλκού παγκοσμίως. Ένα σχήμα Rio–Glencore θα δημιουργούσε παγκόσμιο ηγέτη σε σιδηρομετάλλευμα, χαλκό, κοβάλτιο και λίθιο – κρίσιμα μέταλλα για smartphones, ηλεκτροκίνηση και υποδομές τεχνητής νοημοσύνης.
Ο χαλκός στο επίκεντρο της στρατηγικής
Η ένταση γύρω από την αποτίμηση του χαλκού δεν είναι τυχαία. Οι τιμές του μετάλλου έχουν παρουσιάσει έντονη μεταβλητότητα τις τελευταίες ημέρες, αγγίζοντας ιστορικά υψηλά πάνω από 14.000 δολάρια ανά τόνο, καθώς αναλυτές προειδοποιούν για πιθανό έλλειμμα προσφοράς έως και 10 εκατ. τόνων μέχρι το 2040. Ο διευθύνων σύμβουλος της Glencore, Gary Nagle, έχει δηλώσει ότι στόχος της εταιρείας είναι να γίνει «ο μεγαλύτερος παραγωγός χαλκού στον κόσμο».
Η Rio Tinto, με ιστορία από το 1873 και επιχειρηματική αξία περί τα 162 δισ. δολάρια, απασχολεί περίπου 60.000 εργαζόμενους σε 35 χώρες. Η Glencore, που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1970 ως εμπορική εταιρεία, δραστηριοποιείται σε πάνω από 30 χώρες, με συνολικό ανθρώπινο δυναμικό –άμεσα και έμμεσα– περίπου 150.000 ατόμων.
Σχόλιο 
: Η κατάρρευση της συγχώνευσης Rio Tinto–Glencore δείχνει ότι, ακόμη και σε έναν κλάδο που ωθείται σε συγκέντρωση λόγω της εκρηκτικής ζήτησης για κρίσιμα μέταλλα, τα ζητήματα αποτίμησης, εταιρικής διακυβέρνησης και κατανομής ισχύος παραμένουν ανυπέρβλητα. Για τους επενδυτές, η αποτυχία αυτή σημαίνει ότι ο πόλεμος για τον χαλκό και τα «πράσινα» μέταλλα θα συνεχιστεί μεμονωμένα, μέσω στοχευμένων εξαγορών και στρατηγικών συμμαχιών, παρά μέσω ενός mega-deal που θα αναδιαμόρφωνε συνολικά τον χάρτη της παγκόσμιας μεταλλευτικής βιομηχανίας.
#RioTinto #Glencore #συγχώνευση #χαλκός #πρώτεςΎλες
