Μια νέα τάση στο online dating, το λεγόμενο «choremancing», μετατρέπει τις καθημερινές αγγαρείες σε πρώτο ραντεβού και σε άτυπο τεστ συμβατότητας. Πίσω όμως από την πρακτικότητα, πολλοί βλέπουν την οριστική απομάγευση του ρομαντισμού και την πλήρη υπαγωγή των σχέσεων στη λογική της «to‑do list».
Ο όρος «choremancing» –σύνθεση των λέξεων «chore» (αγγαρεία) και «romance» (ρομάντζο)– περιγράφει την πρακτική να ενσωματώνεται ένα ραντεβού σε μια δουλειά που έτσι κι αλλιώς πρέπει να γίνει: βόλτα με τον σκύλο, ψώνια στο σούπερ μάρκετ, γυμναστήριο, κηπουρική ή ακόμη και συναρμολόγηση επίπλων. Η τάση καταγράφηκε ως ξεχωριστό φαινόμενο στην ετήσια έκθεση του dating app Plenty of Fish και από τότε κερδίζει έδαφος, κυρίως σε νεότερες ηλικίες που ζουν με ασφυκτικά προγράμματα.
Από το ρομαντικό δείπνο στην κοινή λίστα υποχρεώσεων
Η λογική του choremancing είναι απλή: αντί για ένα «κλασικό» ραντεβού με ποτά ή δείπνο, δύο άνθρωποι συναντιούνται για να κάνουν μαζί κάτι που ούτως ή άλλως πρέπει να διεκπεραιώσουν. Η βόλτα του σκύλου γίνεται αφορμή γνωριμίας, το εβδομαδιαίο σούπερ μάρκετ μετατρέπεται σε περιήγηση με δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης –τι αγοράζει ο άλλος, πώς οργανώνει το καλάθι του, πόσο προϋπολογίζει. Ακόμη και μια επίσκεψη σε κατάστημα τύπου Ikea, με δοκιμασία συναρμολόγησης flatpack, παρουσιάζεται ως «απόλυτο crash test» της μελλοντικής καθημερινής συμβίωσης.
Οι υποστηρικτές της τάσης υποστηρίζουν ότι έτσι αποφεύγονται οι εξιδανικεύσεις. Η ζωή, λένε, δεν είναι μια ατελείωτη σειρά από κοκτέιλ και κεριά, αλλά κυρίως λογαριασμοί, οικιακές δουλειές, προγραμματισμός και μικρο-αγγαρείες. Άρα έχει νόημα να δει κανείς από νωρίς αν ο υποψήφιος σύντροφος είναι «ανεκτός» και συνεργάσιμος σε αυτό το πλαίσιο: πώς μοιράζει εργασίες, αν βοηθά αυθόρμητα, αν μπορεί να λειτουργήσει σε περιβάλλον ρουτίνας και όχι μόνο σε σκηνικό διασκέδασης.
Το τίμημα της απομάγευσης και το βάρος της συναισθηματικής εργασίας
Στον αντίποδα, οι επικριτές βλέπουν στο choremancing μια ακόμη ένδειξη της διάχυσης της λογικής παραγωγικότητας σε όλες τις πτυχές της ζωής. Το ραντεβού παύει να είναι αυτόνομη εμπειρία, με χώρο για έκπληξη, παιχνίδι και συναίσθημα, και μετατρέπεται σε ακόμη ένα «κουτάκι» προς τσεκάρισμα σε μια διαρκώς ανανεούμενη λίστα υποχρεώσεων. Η αγάπη, με αυτή την οπτική, γίνεται εργαλείο βελτιστοποίησης της καθημερινότητας.
Στο άρθρο θίγεται επίσης, με χιούμορ αλλά και αιχμή, το ζήτημα της «συναισθηματικής εργασίας» μέσα στις σχέσεις: από το ποιος θυμάται γενέθλια και οικογενειακές υποχρεώσεις, μέχρι ποιος αναλαμβάνει την οργάνωση δώρων, καρτών και πρακτικών λεπτομερειών. Το υπονοούμενο είναι σαφές: αν το choremancing γίνει κανονικότητα χωρίς επίγνωση, κινδυνεύει να νομιμοποιήσει εκ των προτέρων άνισους ρόλους και να «πακετάρει» την ανισότητα ως στοιχείο ρομαντισμού.
Τελικά, η συζήτηση γύρω από το choremancing δεν αφορά μόνο το πού θα γίνει το πρώτο ραντεβού, αλλά το πώς φανταζόμαστε τις σχέσεις σε μια εποχή όπου ο χρόνος είναι σπάνιος πόρος και η πίεση για αποδοτικότητα διαπερνά τα πάντα –ακόμη και τον έρωτα.
Σχόλιο 
: Το «choremancing» είναι σύμπτωμα μιας οικονομίας χρόνου όπου ακόμη και ο έρωτας οφείλει να «δουλεύει υπερωρίες» πάνω στις αγγαρείες. Αν και πρακτικό ως τεστ συμβατότητας, φωτίζει τη βαθύτερη κρίση: σχέσεις που ξεκινούν μέσα στη λογική της βελτιστοποίησης δύσκολα θα αντέξουν χωρίς συνειδητή επένδυση σε πραγματικό, μη χρησιμοθηρικό ρομαντισμό.
#choremancing #ραντεβού #σχέσεις #dating #κοινωνία
