Ένα συνοικιακό Co-op στο Σέφιλντ μετατράπηκε απρόσμενα σε παγκόσμιο viral, χάρη στον «συμφωνικό» βόμβο των καταψυκτών του. Ό,τι για τους τεχνικούς είναι θόρυβος εξοπλισμού, για τους λάτρεις της μουσικής θυμίζει Brian Eno και musique concrète.
Σε έναν από τους πιο συνηθισμένους χώρους της καθημερινότητας, το διάδρομο με τους καταψύκτες ενός σούπερ μάρκετ Co-op στην Ecclesall Road του Σέφιλντ, οι πελάτες ανακαλύπτουν απρόσμενα ένα ηχητικό φαινόμενο που θυμίζει περισσότερο πειραματικό στούντιο παρά λιανεμπόριο τροφίμων. Ο συνεχής βόμβος των μηχανημάτων έχει μετατραπεί, στα αυτιά πολλών, σε ένα ενιαίο, αρμονικό «drone» που παραπέμπει σε ambient συνθέσεις.
Από ανάρτηση στο Reddit σε viral φαινόμενο
Η ιστορία ξεκίνησε όταν χρήστης του Reddit στην ενότητα του Σέφιλντ παρατήρησε ότι οι καταψύκτες στο συγκεκριμένο Co-op «ακούγονται σαν όλα τα βεντιλατέρ να έχουν κουρδιστεί στον πιο ήρεμο, συνεχόμενο φθόγγο – σαν ηλεκτρικό gong bath». Η περιγραφή αυτή άνοιξε τη συζήτηση: άλλοι άκουγαν συγχορδία σε Ντο δίεση μείζονα, κάποιοι ισχυρίστηκαν ότι διακρίνουν τις πρώτες νότες του «Nothing Compares 2 U» μέσα στο ηλεκτρονικό βουητό.
Βίντεο με τον ήχο αναρτήθηκε στο Reddit και στη συνέχεια αναδημοσιεύτηκε στην πλατφόρμα X, πολλαπλασιάζοντας την απήχηση. Σχόλια μιλούσαν για ένα «γηρασμένο αλλά βελτιωμένο» ηχητικό τοπίο, που «παλαιώνει σαν καλό κρασί». Παρά την online φρενίτιδα, οι εργαζόμενοι στο κατάστημα δήλωσαν ότι μόλις πρόσφατα συνειδητοποίησαν το φαινόμενο, με έναν εξ αυτών να το παρομοιάζει με «ορχήστρα».
Η παράδοση της musique concrète και ο Brian Eno
Το φαινόμενο δεν είναι εντελώς αποκομμένο από την ιστορία της μουσικής. Από τις αρχές του 20ού αιώνα, συνθέτες όπως ο Ιταλός φουτουριστής Λουίτζι Ρουσόλο πειραματίζονταν με «θορυβομηχανές» που μιμούνταν ήχους πόλεων και βιομηχανίας. Αργότερα, η musique concrète του Πιερ Σαφέρ και άλλων μετέτρεψε ηχογραφήσεις πεδίου σε πρώτη ύλη για συνθέσεις, προαναγγέλλοντας τη σύγχρονη τεχνική του sampling.
Σήμερα, δισκογραφικές εταιρείες έχουν κυκλοφορήσει μέχρι και συλλογές με «ηχογραφήσεις ψυγείων», ενώ ο παραλληλισμός με τον Brian Eno και το εμβληματικό «Ambient 1: Music for Airports» έρχεται σχεδόν φυσικά. Ακροατές περιγράφουν τον ήχο των καταψυκτών ως κάτι ανάμεσα σε συνθετική χορωδία και ανθρώπινη φωνή, με στοιχειωτική αλλά γαλήνια χροιά.
Η αισθητική του καθημερινού θορύβου
Πέρα από την ιδιαιτερότητα της περίπτωσης, η ιστορία φωτίζει μια ευρύτερη τάση: την ανάδειξη των «κρυφών» ήχων της καθημερινότητας σε αντικείμενο αισθητικής απόλαυσης. Ο συνθέτης Μπέντζαμιν Tassie, με έδρα το Σέφιλντ, επισημαίνει ότι τέτοιου είδους drones και τριξίματα εμπεριέχουν φυσικές αρμονικές που το αυτί μας αναγνωρίζει ως ευχάριστες. Οι ήχοι αυτοί, λέει, μας «τινάζουν» έξω από τον αυτόματο πιλότο και μας επανασυνδέουν με το περιβάλλον.
Η Co-op, από την πλευρά της, αντιμετωπίζει το viral με χιούμορ, δηλώνοντας ότι «δεν μπορεί να επιβεβαιώσει αν οι καταψύκτες κάνουν πρόβα για την επόμενη ορχηστρική τους συναυλία», αλλά χαίρεται που οι πελάτες απολαμβάνουν τον χώρο. Ήδη χρήστες ζητούν «καθαρισμένες» ηχογραφήσεις και εκδοχές 10 ωρών στο YouTube, υποδηλώνοντας πως το ηχητικό αυτό ατύχημα μπορεί να αποκτήσει δική του μικρο-κουλτούρα.
Σε μια εποχή υπερφόρτωσης με ψηφιακό περιεχόμενο, το «συμφωνικό» σούπερ μάρκετ του Σέφιλντ λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι η καινοτομία και η αισθητική εμπειρία δεν βρίσκονται μόνο σε οθόνες και αλγορίθμους, αλλά συχνά σε έναν απρόσμενο βόμβο καταψύκτη στη γωνία του δρόμου.
Σχόλιο 
: Το περιστατικό δείχνει πόσο γρήγορα η ψηφιακή κοινότητα μπορεί να μετατρέψει ένα τυχαίο τεχνικό φαινόμενο σε πολιτισμικό γεγονός. Για τα brands λιανεμπορίου, τέτοια «οργανικά» viral είναι ανεκτίμητη προβολή, καθώς συνδέουν το κατάστημα με αυθεντικές εμπειρίες και όχι με επιθετικό μάρκετινγκ. Η πρόκληση θα είναι να αξιοποιηθεί η δημοσιότητα χωρίς να χαθεί η αυθόρμητη γοητεία του φαινομένου.
#Βρετανία #Σέφιλντ #ambient #μουσική #socialmedia
