Ο Ντόναλντ Τραμπ συνδέει το ιστορικό παιχνίδι Army–Navy με τις άδειες τηλεοπτικής μετάδοσης, κλιμακώνοντας τη σύγκρουση με τα δίκτυα. Το νέο εκτελεστικό διάταγμα διευρύνει την εξουσία της FCC να τιμωρεί σταθμούς που μεταδίδουν ανταγωνιστικά προγράμματα.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ανοίγει ένα ακόμη μέτωπο με τα μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα, αξιοποιώντας αυτή τη φορά ως μοχλό πίεσης το εμβληματικό κολεγιακό παιχνίδι αμερικανικού ποδοσφαίρου μεταξύ Στρατού και Ναυτικού, το λεγόμενο «Army–Navy Game». Με νέο εκτελεστικό διάταγμα, ζητά από την Ομοσπονδιακή Επιτροπή Επικοινωνιών (FCC) να εξετάζει την προστασία αποκλειστικού τηλεοπτικού «παραθύρου» για τον αγώνα ως κριτήριο για την ανανέωση των αδειών μετάδοσης.
Το περιεχόμενο του διατάγματος και ο ρόλος της FCC
Το διάταγμα, που υπέγραψε ο Τραμπ μετά την απονομή του τροπαίου στην ομάδα του Ναυτικού στον Λευκό Οίκο, καλεί τον πρόεδρο της FCC Μπρένταν Καρ να επανερμηνεύσει την έννοια του «δημόσιου συμφέροντος» που δεσμεύει τους κατόχους τηλεοπτικών αδειών. Συγκεκριμένα, η FCC καλείται να εξετάσει αν η διασφάλιση αποκλειστικής ζώνης μετάδοσης για τον ετήσιο αγώνα μεταξύ των δοκίμων της Στρατιωτικής Ακαδημίας West Point και των δοκίμων της Ναυτικής Ακαδημίας θα πρέπει να ενταχθεί στις υποχρεώσεις των σταθμών.
Η διατύπωση του διατάγματος δίνει περιθώριο στην FCC να ανακαλεί ή να μην ανανεώνει άδειες τηλεοπτικών σταθμών που προγραμματίζουν κολεγιακά παιχνίδια «με τρόπο που συγκρούεται άμεσα» με το Army–Navy Game, το οποίο μεταδίδεται από το CBS από το 1996 και βάσει πρόσφατης συμφωνίας θα συνεχίσει έως το 2038. Ο αγώνας παραδοσιακά διεξάγεται το δεύτερο Σάββατο του Δεκεμβρίου.
Ο ίδιος ο Τραμπ αναγνώρισε ότι η κίνηση είναι νομικά αμφιλεγόμενη, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Φυσικά, πιθανότατα θα μας μηνύσουν κάποια στιγμή», προϊδεάζοντας για δικαστικές προσφυγές από δίκτυα ή οργανώσεις ελευθερίας του λόγου.
Πίεση σε δίκτυα, ανησυχία για λογοκρισία και πολιτικό λόγο
Το διάταγμα εντάσσεται σε ένα ευρύτερο μοτίβο χρήσης της ρυθμιστικής εξουσίας της FCC ως εργαλείου πολιτικής πίεσης. Ο Μπρένταν Καρ έχει ήδη προκαλέσει αντιδράσεις, όταν άφησε να εννοηθεί ότι θα μπορούσε να αναστείλει την άδεια του ABC μετά από σχόλια του παρουσιαστή Τζίμι Κίμελ για τον συντηρητικό σχολιαστή Τσάρλι Κερκ, γεγονός που οδήγησε προσωρινά στην απόσυρση της εκπομπής.
Παράλληλα, η αυστηρή ερμηνεία από τον Καρ του κανόνα «equal time» –που απαιτεί ίσο τηλεοπτικό χρόνο για αντίπαλους πολιτικούς υποψηφίους– οδήγησε το CBS να μην μεταδώσει προγραμματισμένη συνέντευξη του υποψηφίου των Δημοκρατικών για τη Γερουσία στο Τέξας, Τζέιμς Ταλαρίκο. Οι κινήσεις αυτές έχουν ήδη προκαλέσει ανησυχία στους Δημοκρατικούς, οι οποίοι εμφανίζονται ολοένα και πιο επιφυλακτικοί να κλείνουν εμφανίσεις υποψηφίων σε ψυχαγωγικές εκπομπές, φοβούμενοι αντίποινα της FCC.
Ο Καρ, ο οποίος βρέθηκε στην τελετή απονομής του τροπαίου στον Λευκό Οίκο, δήλωσε ότι θα συνεργαστεί με τον υπουργό Εμπορίου Χάουαρντ Λάτνικ για την εφαρμογή του διατάγματος, υποστηρίζοντας ότι το «America’s Game» αποτελεί «σύμβολο αριστείας και εθνικού πνεύματος» και πρέπει να διατηρείται ένα αποκλειστικό τηλεοπτικό «παράθυρο» για τη μετάδοσή του.
Θολές γραμμές μεταξύ ρυθμιστικής πολιτικής και πολιτικής επιρροής
Η υπόθεση αναδεικνύει τον κίνδυνο εργαλειοποίησης των ανεξάρτητων ρυθμιστικών αρχών για πολιτικούς σκοπούς. Η σύνδεση της ανανέωσης αδειών με τη μετάδοση ενός συγκεκριμένου αθλητικού γεγονότος –έστω και με έντονο στρατιωτικό και πατριωτικό συμβολισμό– δημιουργεί προηγούμενο που θα μπορούσε να επεκταθεί και σε άλλου τύπου περιεχόμενο. Για τα μέσα ενημέρωσης, το μήνυμα είναι σαφές: η μη συμμόρφωση με τις προτιμήσεις του Λευκού Οίκου μπορεί να έχει ρυθμιστικό κόστος.
Σε ένα ήδη πολωμένο πολιτικό περιβάλλον, όπου οι κατηγορίες περί «εχθρικών μέσων» και «fake news» είναι καθημερινές, η ενίσχυση των εξουσιών της FCC με τέτοιους όρους απειλεί να περιορίσει τον πλουραλισμό και να εντείνει την αυτολογοκρισία. Το πώς θα σταθούν τα δικαστήρια απέναντι σε αυτό το διάταγμα θα αποτελέσει κρίσιμο τεστ για τα όρια της εκτελεστικής εξουσίας στον έλεγχο των μέσων.
Σχόλιο 
: Η κίνηση Τραμπ μοιάζει λιγότερο με προστασία ενός ιστορικού αθλητικού θεσμού και περισσότερο με δοκιμή ορίων στην πολιτική επιρροή επί των μέσων. Αν επικυρωθεί δικαστικά, ανοίγει επικίνδυνο δρόμο για συνδέσεις τηλεοπτικών αδειών με «αρεστό» περιεχόμενο, υπονομεύοντας τη θεσμική ανεξαρτησία της ρύθμισης και τη λειτουργία της ελευθεροτυπίας.
