Το Ισραήλ προαναγγέλλει ανοιχτά εφαρμογή του «μοντέλου Γάζας» στον Λίβανο, ενώ η διεθνής αντίδραση παραμένει υποτονική. Ο κίνδυνος γενικευμένης καταστροφής και πιθανών εγκλημάτων πολέμου αυξάνεται δραματικά.
Η δημόσια ρητορική στο Ισραήλ τις τελευταίες ημέρες δείχνει μια ανησυχητική επανάληψη του αφηγήματος που προηγήθηκε της ισοπέδωσης της Γάζας. Καθώς οι ισραηλινές επιχειρήσεις στον Λίβανο επεκτείνονται, κυβερνητικοί αξιωματούχοι και επιφανείς σχολιαστές μιλούν πλέον ανοιχτά για εφαρμογή του «μοντέλου Γάζας» στη νότια γειτονική χώρα, ενώ η διεθνής κοινότητα περιορίζεται σε φραστικές παραινέσεις.
Ανοιχτές απειλές για καταστροφή υποδομών και εκτοπισμό πληθυσμών
Οι αεροπορικές επιδρομές του Ισραήλ στον Λίβανο έχουν ήδη προκαλέσει σχεδόν 1.000 νεκρούς μέσα σε δύο εβδομάδες, μετά την επανέναρξη των ρουκετών της Χεζμπολάχ προς το βόρειο Ισραήλ. Ο στρατός έχει εκδώσει μαζικές εντολές εκκένωσης για μεγάλο τμήμα του νότιου Λιβάνου, εκτοπίζοντας πάνω από 1 εκατ. ανθρώπους. Παράλληλα, ανακοινώθηκε η έναρξη «στοχευμένης» χερσαίας εισβολής και προετοιμάζεται μαζική κινητοποίηση εφέδρων.
Η πολιτική ηγεσία δεν κρύβει τις προθέσεις της. Ο υπουργός Οικονομικών Μπετσαλέλ Σμοτριτς προειδοποίησε ότι η συνοικία Νταχίγε στη Βηρυτό «πολύ σύντομα θα μοιάζει με τη Χαν Γιουνίς», πόλη της Γάζας που έχει σχεδόν ισοπεδωθεί. Βουλευτής του κόμματός του ζήτησε «κατάληψη εδαφών στον νότιο Λίβανο, καταστροφή των χωριών και προσάρτηση στο κράτος του Ισραήλ».
Στελέχη του Λικούντ μιλούν για μετατόπιση της «κίτρινης γραμμής» μέχρι τον ποταμό Λιτάνι, περίπου 30 χλμ. βόρεια των συνόρων, υπονοώντας μια νέα εκτεταμένη ζώνη κατοχής. Ο υπουργός Άμυνας Ισραέλ Κατζ δηλώνει ότι ο στρατός έχει εντολή να «καταστρέψει την τρομοκρατική υποδομή στα χωριά κοντά στα σύνορα, όπως έγινε στη Ράφα και τη Μπέιτ Χανούν» στη Γάζα.
Παράλληλα, το Ισραήλ διεξάγει ψυχολογικές επιχειρήσεις, ρίχνοντας φυλλάδια πάνω από τη Βηρυτό με ειρωνικά μηνύματα για τη «σπουδαία επιτυχία» στη Γάζα, υπονοώντας ότι ο Λίβανος θα ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο. Δημοσιογράφοι και τηλεσχολιαστές σε μεγάλα κανάλια καλούν ανοιχτά σε προέλαση μέχρι τον Λιτάνι και σε μη επιστροφή των εκτοπισμένων κατοίκων, ενώ ακούγονται δηλώσεις για «καταστροφή της χώρας ως προς τις υποδομές».
Προειδοποιήσεις για γενοκτονικό κίνδυνο και η απουσία ουσιαστικής διεθνούς πίεσης
Οι δηλώσεις αυτές χρησιμοποιούνται ήδη ως αποδεικτικά στοιχεία πρόθεσης στη διαδικασία που έχει κινήσει η Νότια Αφρική κατά του Ισραήλ στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για τη Γάζα. Τώρα, το Ινστιτούτο Λέμκιν για την Πρόληψη Γενοκτονίας εξέδωσε «κόκκινο συναγερμό» για τον Λίβανο, προειδοποιώντας ότι διαμορφώνονται συνθήκες μαζικών εγκλημάτων κατά αμάχων.
Σε αντίθεση με τη Γάζα, ο Λίβανος δεν είναι πλήρως αποκλεισμένος και τα διεθνή μέσα ενημέρωσης μπορούν να έχουν πρόσβαση. Ωστόσο, η εμπειρία των τελευταίων ετών δείχνει ότι η δυνατότητα κάλυψης δεν αρκεί για να αποτρέψει την κλιμάκωση, όταν κυριαρχεί η αίσθηση ατιμωρησίας. Ήδη καταγράφονται επιθέσεις σε γέφυρες, κέντρα υγείας και άλλες κρίσιμες υποδομές, με το επιχείρημα ότι χρησιμοποιούνται από τη Χεζμπολάχ, ενώ οργανώσεις δικαιωμάτων καταγγέλλουν χρήση λευκού φωσφόρου σε κατοικημένες περιοχές.
Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι η διπλωματική οδός, όπως οι γαλλικές πρωτοβουλίες για διαπραγματεύσεις, κινδυνεύει να λειτουργήσει ως «καπνογόνο» που επιτρέπει στο Ισραήλ να κερδίζει χρόνο και να «ολοκληρώνει τη δουλειά» στρατιωτικά. Κατά την ανάλυσή του, μόνο σκληρά μέτρα – όπως κυρώσεις και εμπάργκο όπλων – μπορούν να περιορίσουν την ικανότητα του Ισραήλ να κλιμακώσει περαιτέρω.
Το κεντρικό ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο η διεθνής κοινότητα, έχοντας ήδη κατηγορηθεί ότι απέτυχε να αποτρέψει τη γενοκτονία στη Γάζα, θα επαναλάβει τα ίδια λάθη στον Λίβανο, επιτρέποντας μια νέα, ενδεχομένως ακόμη πιο επικίνδυνη, περιφερειακή ανάφλεξη στην Ανατολική Μεσόγειο.
Σχόλιο
: Η ανοιχτή ρητορική περί «μοντέλου Γάζας» στον Λίβανο, σε συνδυασμό με την αδράνεια των μεγάλων δυνάμεων, δείχνει ότι η αποτρεπτική ισχύς του διεθνούς δικαίου έχει διαβρωθεί σοβαρά. Για την Ευρώπη και ειδικά για χώρες όπως η Ελλάδα, με άμεσο ενδιαφέρον για τη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο, η παθητική αποδοχή μιας νέας μεγάλης καταστροφής λίγα μίλια βόρεια της Κύπρου ενέχει όχι μόνο ηθικό αλλά και γεωπολιτικό κόστος.






