Σε κλίμα έντονης εσωστρέφειας και ανοιχτών στρατηγικών διαφορών οδεύει το ΠΑΣΟΚ προς το τριήμερο Συνέδριό του. Η διαγραφή Κωνσταντινόπουλου λειτουργεί ως επιταχυντής συγκρούσεων για γραμμή, συμμαχίες και φυσιογνωμία.
Σε καθεστώς διαρκούς «πρόβας σύγκρουσης» εισέρχεται το ΠΑΣΟΚ, με την αυριανή συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας να λειτουργεί ως προανάκρουσμα ενός εξαιρετικά φορτισμένου τριήμερου Συνεδρίου. Η πρόσφατη διαγραφή του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου δεν αποτελεί μεμονωμένο επεισόδιο, αλλά σύμπτωμα μιας βαθύτερης κρίσης στρατηγικής, κομματικής λειτουργίας και πολιτικής ταυτότητας, την ώρα που οι δημοσκοπήσεις παραμένουν στάσιμες και η απόσταση από τη Νέα Δημοκρατία παραμένει μεγάλη.
Στρατηγικό αδιέξοδο και φόβος για χαμένο χρόνο
Στην ηγεσία ασκείται ολοένα και πιο έντονη κριτική για την «ποινικοποίηση» της διαφωνίας και την αδυναμία διαμόρφωσης πειστικής στρατηγικής έως τις κάλπες. Κορυφαία στελέχη ετοιμάζονται να μιλήσουν ευθέως για τη δημοσκοπική «βελόνα» που δεν κουνιέται, αλλά και για τον ελάχιστο χρόνο που απομένει για ουσιαστικές ανατροπές, ειδικά αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιλέξει αιφνιδιαστικά πρόωρες εκλογές.
Παράλληλα, οι ραγδαίες διεργασίες στον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά, με φόντο τα σχέδια του Αλέξη Τσίπρα για νέο κόμμα, εντείνουν την πίεση στο ΠΑΣΟΚ να κατοχυρώσει εγκαίρως την πρωτοκαθεδρία στον χώρο της κεντροαριστεράς. Το διακύβευμα δεν είναι μόνο το εκλογικό ποσοστό, αλλά και το ποιος θα εμφανιστεί ως ο βασικός αντίπαλος της Νέας Δημοκρατίας.
Μετεκλογικές συνεργασίες και μάχη για την Κεντρική Επιτροπή
Κρίσιμο πεδίο αντιπαράθεσης θα αποτελέσει η γραμμή για τις συμμαχίες. Ο Χάρης Δούκας, ο Παύλος Γερουλάνος, ο Μανώλης Χριστοδουλάκης και ο Μιχάλης Κατρίνης τοποθετούνται καθαρά απέναντι σε οποιαδήποτε συγκυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία, προκρίνοντας είτε παραμονή στην αντιπολίτευση είτε προοδευτική διακυβέρνηση με πρωταγωνιστικό ρόλο του ΠΑΣΟΚ, εφόσον το επιτρέψουν οι αριθμοί. Η στάση αυτή λειτουργεί ως «αστερίσκος» απέναντι στις πιο ευέλικτες αναγνώσεις περί κυβερνησιμότητας.
Την ίδια στιγμή, εξελίσσεται υπόγεια μάχη για τη νέα Κεντρική Επιτροπή. Ο Δούκας αναζητεί συμμαχίες, πιθανόν και με τον Γερουλάνο, για την εκλογή πολιτικών τους φίλων, ενώ η Άννα Διαμαντοπούλου, σε σύμπλευση με την προεδρική πλευρά, θα χρειαστεί ευρύτερη στήριξη για την προσωπική της εκλογή. Το καθεστώς συμμετοχής αριστίνδην μελών και η ισορροπία υπέρ της ηγεσίας στην Επιτροπή Καταστατικού τροφοδοτούν επιπλέον καχυποψία.
Ανοιχτό ή ελεγχόμενο κόμμα – διεύρυνση με όρους
Σε οργανωτικό επίπεδο, αναδεικνύεται μια ουσιαστική ιδεολογικο-πολιτική διαφορά για το τι σημαίνει «ανοιχτό κόμμα». Ο Μανώλης Χριστοδουλάκης με την πλατφόρμα «Αλλαγή+» εισηγείται εκλογή ηγεσίας μόνο από μέλη με δικαιώματα και υποχρεώσεις, ενώ Δούκας και Γερουλάνος θέλουν συμμετοχή και φίλων, αλλά με αυστηρούς κανόνες. Η συζήτηση αυτή συνδέεται άμεσα με την αξιοπιστία της εσωκομματικής δημοκρατίας και τον τρόπο νομιμοποίησης της ηγεσίας.
Στο μέτωπο της διεύρυνσης, ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο προσέλκυσης στελεχών από άλλους χώρους, περιλαμβανομένων πασοκογενών από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο, πολλά στελέχη προειδοποιούν ότι οι «μεταγραφές» πρέπει να εντάσσονται σε συνεκτική στρατηγική, ώστε να ενισχύουν –και όχι να αποδυναμώνουν– την εκλογική δυναμική και το σήμα αξιοπιστίας προς κρίσιμα κοινωνικά στρώματα.
Σχόλιο 
: Το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ δεν είναι μια τυπική κομματική διαδικασία, αλλά δημοψήφισμα για τη στρατηγική, τη φυσιογνωμία και την ηγετική επάρκεια του κόμματος. Αν δεν παραχθούν καθαρές αποφάσεις για συμμαχίες, οργανωτικό μοντέλο και διεύρυνση, το ρίσκο είναι διπλό: διατήρηση της δημοσκοπικής στασιμότητας και απώλεια της μάχης για την ηγεμονία στην κεντροαριστερά, σε μια περίοδο που ο ανταγωνισμός με το νέο εγχείρημα Τσίπρα προμηνύεται σκληρός.
#ΠΑΣΟΚ #Συνέδριο #Ανδρουλάκης #Δούκας #Γερουλάνος #Κεντροαριστερά
