Το αλγερινό φυσικό αέριο επιστρέφει δυναμικά στο ευρωπαϊκό ενεργειακό παζλ, με αιχμή τη συμφωνία Αλγερίας–Γερμανίας για νέο αγωγό. Πίσω όμως από τον φιλόδοξο σχεδιασμό, η χώρα κουβαλά σύνθετα περιφερειακά και εσωτερικά ρίσκα που θα καθορίσουν την αξιοπιστία της ως προμηθευτή.
Το αλγερινό φυσικό αέριο επιστρέφει δυναμικά στο ευρωπαϊκό ενεργειακό παζλ, με τη συμφωνία Αλγερίας–Γερμανίας για άμεσο αγωγό να σηματοδοτεί αναβάθμιση του ρόλου της χώρας στην ΕΕ. Η κίνηση έρχεται σε μια συγκυρία όπου η Ευρώπη αναζητά επειγόντως διαφοροποίηση από τους παραδοσιακούς της προμηθευτές και πιο ανθεκτικές διαδρομές τροφοδοσίας.
Πώς αναβαθμίζει το αλγερινό φυσικό αέριο την ενεργειακή στρατηγική της ΕΕ;
Η Αλγερία διαθέτει τα δεύτερα μεγαλύτερα αποθέματα φυσικού αερίου στην Αφρική και ήδη τροφοδοτεί Ιταλία και Ισπανία μέσω αγωγών, μειώνοντας το κόστος σε σχέση με το LNG. Ο σχεδιαζόμενος αγωγός προς Γερμανία, σε συνδυασμό με τις πρώτες δοκιμαστικές φορτώσεις LNG προς τη χώρα, στοχεύει να παρακάμψει κρίσιμες θαλάσσιες οδούς και να θωρακίσει την ασφάλεια εφοδιασμού της κεντρικής Ευρώπης.
Παράλληλα, Βερολίνο και Αλγέρι μιλούν ήδη για μελλοντικό «νότιο διάδρομο υδρογόνου», που θα μπορούσε να μετατρέψει τις υφιστάμενες υποδομές φυσικού αερίου σε δίκτυο πράσινων καυσίμων. Ωστόσο, η αυξανόμενη εγχώρια κατανάλωση στην Αλγερία και οι περιορισμοί στις υφιστάμενες εξαγωγικές δυνατότητες δημιουργούν ερωτήματα για το πόσο γρήγορα και σε ποια κλίμακα μπορεί να υλοποιηθεί αυτή η στρατηγική.
Πώς επηρεάζουν οι περιφερειακές εντάσεις το αλγερινό φυσικό αέριο;
Η Αλγερία επιχειρεί να κεφαλαιοποιήσει τη σχετική της σταθερότητα σε μια ευρύτερα εύφλεκτη γειτονιά, προσφέροντας στην Ευρώπη συνεργασία σε ενέργεια, αντιτρομοκρατία και μεταναστευτικές ροές. Την ίδια στιγμή όμως βρίσκεται σε αυξανόμενη διπλωματική απομόνωση λόγω της στήριξής της στο Πολισάριο για τη Δυτική Σαχάρα, την ώρα που ΗΠΑ, βασικές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και αρκετά αφρικανικά κράτη συγκλίνουν προς τη θέση του Μαρόκου.
Η χώρα μοιράζεται μακρά και πορώδη σύνορα με Μάλι και Νίγηρα, δύο κράτη σε βαθιά κρίση, και διεκδικεί ρόλο διαμεσολαβητή στη Λιβύη, που παραμένει de facto διαιρεμένη. Αυτές οι αβεβαιότητες στην περιφέρεια, σε συνδυασμό με τις πιέσεις στο εσωτερικό μέτωπο, αυξάνουν το πολιτικό ρίσκο που θα πρέπει να αποτιμήσουν οι ευρωπαϊκές εταιρείες και τράπεζες που θα χρηματοδοτήσουν νέες ενεργειακές υποδομές.
Τι σημαίνει για την Ελλάδα
Για την Ελλάδα, η ενίσχυση του ρόλου της Αλγερίας ως προμηθευτή φυσικού αερίου και μελλοντικού υδρογόνου προς την κεντρική Ευρώπη αναδιατάσσει τον ανταγωνισμό με τους νότιους διαδρόμους μέσω Ελλάδας και Ανατολικής Μεσογείου. Τα ελληνικά λιμάνια LNG και οι διασυνδετήριοι αγωγοί παραμένουν κρίσιμοι για τη διαφοροποίηση της ΕΕ, αλλά θα βρεθούν αντιμέτωποι με φθηνότερες, απευθείας χερσαίες ροές προς τη Γερμανία.
Σχόλιο 
: Η Ελλάδα οφείλει να επιταχύνει τις δικές της διασυνδέσεις και τα projects αποθήκευσης και υδρογόνου, ώστε να εδραιώσει ρόλο περιφερειακού κόμβου και όχι απλώς εναλλακτικής διαδρομής. Παράλληλα, η ενεργότερη διπλωματική παρουσία στην ευρύτερη Βόρεια Αφρική θα είναι κρίσιμη, τόσο για την ενεργειακή ασφάλεια όσο και για τη διαχείριση μεταναστευτικών και γεωπολιτικών ισορροπιών στην Ανατολική Μεσόγειο.
#Αλγερία #φυσικόαέριο #ΕυρωπαϊκήΈνωση #Γερμανία #ενεργειακήασφάλεια
