Το ενδεχόμενο η Κριστίν Λαγκάρντ να αναλάβει την προεδρία του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ δεν θεωρείται δεδομένο, παρά τις έντονες φήμες που τη φέρουν ως φαβορί. Η συζήτηση για τη «μετα-Σβαμπ» εποχή στο Νταβός ανοίγει κρίσιμα ερωτήματα για τον προσανατολισμό της παγκόσμιας οικονομικής ατζέντας.
Η σταδιακή αποχώρηση του ιδρυτή του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF), Κλάους Σβαμπ, έχει ανοίξει μια έντονη παρασκηνιακή μάχη διαδοχής για μια από τις πιο εμβληματικές – αλλά και αμφιλεγόμενες – πλατφόρμες της παγκόσμιας ελίτ. Στο επίκεντρο των σεναρίων βρίσκεται η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Κριστίν Λαγκάρντ, με διεθνή δημοσιεύματα να υπογραμμίζουν ότι η ανάληψη της προεδρίας του WEF από την ίδια «κάθε άλλο παρά προεξοφλημένη» είναι.
Η σημασία της θέσης και το προφίλ Λαγκάρντ
Η προεδρία του WEF δεν είναι τυπικός θεσμικός ρόλος, αλλά μια θέση με ισχυρό συμβολικό και δικτυακό κεφάλαιο. Ο επικεφαλής του Φόρουμ λειτουργεί ως κόμβος μεταξύ κυβερνήσεων, κεντρικών τραπεζών, πολυεθνικών και επενδυτικών κεφαλαίων, διαμορφώνοντας την ατζέντα σε ζητήματα όπως η κλιματική μετάβαση, η τεχνητή νοημοσύνη, η αναδιάρθρωση των εφοδιαστικών αλυσίδων και η ανισότητα.
Η Λαγκάρντ, με θητείες στο ΔΝΤ και στην ΕΚΤ, διαθέτει σπάνιο συνδυασμό πολιτικής επιρροής, τεχνοκρατικής εμπειρίας και διεθνούς δικτύωσης. Αυτό την καθιστά φυσικό υποψήφιο για έναν οργανισμό που επιδιώκει να εμφανίζεται ως «γέφυρα» ανάμεσα σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Ωστόσο, η ίδια η βαρύτητα του ονόματός της είναι και ο λόγος που η επιλογή δεν θεωρείται αυτόματη: η τοποθέτηση μιας τόσο κεντρικής ευρωπαϊκής προσωπικότητας στην κορυφή του WEF θα αναδιάτασσε ισορροπίες ισχύος μεταξύ ΗΠΑ, Ευρώπης και αναδυόμενων οικονομιών.
Πολιτικές ισορροπίες και στρατηγική κατεύθυνση του WEF
Η διαδικασία διαδοχής του Σβαμπ δεν αφορά μόνο το πρόσωπο, αλλά και την κατεύθυνση του ίδιου του Φόρουμ. Τα τελευταία χρόνια, το WEF έχει δεχθεί κριτική για έλλειψη διαφάνειας, «αποσύνδεση» από τις κοινωνικές ανησυχίες και υπερβολική εγγύτητα με τις μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας και χρηματοοικονομικών υπηρεσιών. Ο επόμενος πρόεδρος θα κληθεί να απαντήσει σε αυτό το έλλειμμα νομιμοποίησης, σε μια συγκυρία όπου η πολιτική πόλωση, ο προστατευτισμός και η γεωοικονομική αντιπαράθεση ΗΠΑ–Κίνας επαναχαράσσουν τους κανόνες της παγκοσμιοποίησης.
Σε αυτό το πλαίσιο, μια επιλογή όπως η Λαγκάρντ θα έστελνε μήνυμα «συνέχειας του κατεστημένου» με έμφαση στη νομισματική σταθερότητα, τη θεσμική ορθοδοξία και την πράσινη μετάβαση. Αντιθέτως, η ανάδειξη ενός προσώπου από τον χώρο της τεχνολογίας ή από αναδυόμενες αγορές θα μπορούσε να σηματοδοτήσει στροφή προς μια πιο αποκεντρωμένη ή τεχνο-κεντρική ατζέντα.
Το γεγονός ότι διεθνείς αναλυτές σπεύδουν να υπογραμμίσουν πως η εκλογή της Λαγκάρντ «δεν είναι προδιαγεγραμμένη» αντανακλά την ένταση των ανταγωνισμών γύρω από το ποιος θα καθοδηγήσει τον δημόσιο διάλογο για την επόμενη φάση της παγκόσμιας οικονομίας.
Τι σημαίνει για τις αγορές και την Ευρώπη
Για τις αγορές, η εξέλιξη παρακολουθείται κυρίως υπό το πρίσμα της συνέχειας στη νομισματική πολιτική της ευρωζώνης. Οποιαδήποτε μεταβολή στον χρονισμό αποχώρησης της Λαγκάρντ από την ΕΚΤ ή στον μελλοντικό της ρόλο μπορεί να επηρεάσει τις προσδοκίες για τα επιτόκια και την κατεύθυνση της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής. Παράλληλα, για την Ευρώπη, το αν μια τόσο προβεβλημένη προσωπικότητα θα αναλάβει έναν διεθνή, αλλά μη θεσμικό ρόλο, εγείρει ερωτήματα για το πώς η Ένωση θέλει να προβάλλει την ισχύ της σε ένα πολυπολικό σύστημα.
Σχόλιο 
: Η συζήτηση για το αν η Λαγκάρντ θα ηγηθεί του WEF είναι λιγότερο προσωπική και περισσότερο ένδειξη της μάχης για τον έλεγχο της παγκόσμιας οικονομικής αφήγησης· όποιος κερδίσει αυτή τη θέση, θα έχει λόγο δυσανάλογα μεγαλύτερο από τις τυπικές αρμοδιότητές του.
#Λαγκάρντ #WEF #ΠαγκόσμιαΟικονομία #ΕΚΤ
