Η στήριξη φωτοβολταϊκών, σύμφωνα με τον Σύλλογο ΕΠΑΦΗ, δεν σκοντάφτει στην έλλειψη ευρωπαϊκών εργαλείων αλλά στην απουσία πολιτικής βούλησης. Με σαφείς αναφορές σε κανονισμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο Σύλλογος περιγράφει πώς οι μικροί παραγωγοί εγκλωβίζονται σε ταμειακές διευκολύνσεις αντί για πραγματική ενίσχυση.
Η στήριξη φωτοβολταϊκών, όπως την περιγράφει ο Σύλλογος ΕΠΑΦΗ, παραμένει περισσότερο επικοινωνιακή υπόσχεση παρά ουσιαστικό οικονομικό μέτρο για τους μικρούς παραγωγούς. Συνεχείς ανακοινώσεις πακέτων στήριξης δεν μεταφράζονται σε καθαρή αύξηση εσόδων, την ώρα που οι λογαριασμοί παραγωγής δείχνουν στασιμότητα ή και απώλειες.
Πού σκοντάφτει η πραγματική στήριξη φωτοβολταϊκών;
Ο Σύλλογος επισημαίνει ότι η εμπροσθοβαρής προσαύξηση της ταρίφας κατά 15% έως 20% για λίγα χρόνια, με ανάκτηση στο τέλος της σύμβασης, δεν αποτελεί ενίσχυση αλλά «ταμειακή διευκόλυνση». Ουσιαστικά, ο παραγωγός δανείζεται από τα μελλοντικά του έσοδα, χωρίς να βελτιώνεται το συνολικό οικονομικό ισοζύγιο της επένδυσής του.
Την ίδια στιγμή, παρατίθεται ρητή δυνατότητα από το άρθρο 4(1) του Κανονισμού (ΕΚ) 794/2004 για αύξηση του προϋπολογισμού υφιστάμενου καθεστώτος ενισχύσεων έως 20% χωρίς νέα κοινοποίηση. Αυτό, σύμφωνα με τον Σύλλογο, θα μπορούσε να δώσει «καθαρή, μη ανακτήσιμη ενίσχυση πέντε ετών», όμως αντί γι’ αυτό επιλέγεται ένα ταμειακά ουδέτερο σχήμα με μηχανισμό ανάκτησης.
Γιατί δεν αξιοποιούνται τα ευρωπαϊκά εργαλεία στήριξης;
Στο ζήτημα της παράτασης των συμβάσεων, ο Σύλλογος επικαλείται το άρθρο 4(2)(β) του ίδιου Κανονισμού, που προβλέπει απλοποιημένη διαδικασία για παράταση έως 6 έτη, με ή χωρίς αύξηση προϋπολογισμού. Η εμπειρία της Γερμανίας, όπου η έγκριση ήρθε σε 21 ημέρες από την επίσημη κοινοποίηση, παρουσιάζεται ως παράδειγμα ότι η καθυστέρηση δεν οφείλεται στις Βρυξέλλες.
Η κριτική εστιάζει στο ότι «κανείς δεν κατέθεσε τον φάκελο», μεταφέροντας την ευθύνη από το ευρωπαϊκό στο εθνικό επίπεδο. Το αφήγημα της «αέναης αναμονής» για ευρωπαϊκή έγκριση, όπως υποστηρίζει ο Σύλλογος, λειτουργεί ως πρόσχημα που παρατείνει την αβεβαιότητα των μικρών παραγωγών και αποδυναμώνει την επενδυτική ασφάλεια.
Τι σημαίνει για τον καταναλωτή
Οι αρνητικές τιμές στην αγορά ηλεκτρικής ενέργειας, που γίνονται συχνότερες με την αύξηση της φωτοβολταϊκής ισχύος, μετατρέπουν τον παραγωγό σε πληρωτή για να διοχετεύσει ρεύμα στο σύστημα, όταν η τιμή βυθίζεται π.χ. στα -100 €/MWh. Με τα σημερινά δεδομένα, ένας παραγωγός με ταρίφα 68,87 €/MWh μπορεί να γράφει ζημιές 31,13 € ανά MWh σε τέτοιες ώρες, γεγονός που πιέζει την οικονομική βιωσιμότητα των μικρών έργων.
Παράλληλα, το άρθρο 13(7) του Κανονισμού (ΕΕ) 2019/943 προβλέπει αποζημίωση για περικοπές παραγωγής σε σταθερά συνδεδεμένους σταθμούς, αλλά ο Σύλλογος τονίζει ότι το ζήτημα είναι η εφαρμογή και όχι η θέσπιση νέων μέτρων. Αν οι μικροί παραγωγοί συνεχίσουν να απορροφούν τις ζημιές από αρνητικές τιμές και περικοπές, το κόστος κεφαλαίου για νέα έργα θα αυξηθεί, μεσοπρόθεσμα επηρεάζοντας το ρυθμό ανάπτυξης ΑΠΕ και, τελικά, τη δυνατότητα συγκράτησης των τιμών ρεύματος για τα νοικοκυριά.
Σχόλιο 
: Η εικόνα που περιγράφει ο Σύλλογος ΕΠΑΦΗ δείχνει ότι το θεσμικό πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης προσφέρει ήδη διαδρομές για ουσιαστική, μόνιμη ενίσχυση των φωτοβολταϊκών, αλλά η αξιοποίησή τους προϋποθέτει σαφείς εθνικές αποφάσεις. Για τον καταναλωτή, η σταθερότητα και η βιωσιμότητα των μικρών παραγωγών είναι κρίσιμη, καθώς επηρεάζει το επενδυτικό ρίσκο στις ΑΠΕ, την ταχύτητα ενίσχυσης του πράσινου μίγματος και, τελικά, τη δυνατότητα να διατηρηθούν ανταγωνιστικές τιμές ηλεκτρικής ενέργειας χωρίς νέους κύκλους αστάθειας.
#ΣύλλογοςΕΠΑΦΗ #φωτοβολταϊκά #ΕυρωπαϊκήΈνωση #μικροίπαραγωγοί #αγοράηλεκτρικήςενέργειας
