Σκληρή παρέμβαση της αναπληρώτριας υπουργού Υγείας Ειρήνης Αγαπηδάκη μετά τους τραμπουκισμούς σε βάρος του Άδωνι Γεωργιάδη. Θέτει ζήτημα στάσης της αντιπολίτευσης απέναντι στη βία και στη θεσμική ιδιότητα των υπουργών.
Με έντονο πολιτικό και θεσμικό φορτίο τοποθετήθηκε η αναπληρώτρια υπουργός Υγείας Ειρήνη Αγαπηδάκη για το περιστατικό τραμπουκισμών σε βάρος του υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη, καταγγέλλοντας ευθέως ένα τμήμα της αντιπολίτευσης ότι αντιμετωπίζει τη βία με «μεσοβέζικα ναι μεν αλλά», ανάλογα με το ποιος είναι ο στόχος.
Η υπεράσπιση του θεσμού του υπουργού Υγείας
Η κ. Αγαπηδάκη ξεκαθαρίζει ότι η πολιτική ή ακόμη και η προσωπική αντιπάθεια προς έναν υπουργό δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι ανοχής σε πρακτικές εκφοβισμού. «Μπορεί να διαφωνεί κάποιος πολιτικά με τον Άδωνι Γεωργιάδη, να μην τον συμπαθεί, μπορεί να έχει όποια άποψη θέλει. Όμως είναι αδιανόητο να μη σταθεί στο πλάι του όταν υφίσταται τραμπουκισμούς και βαρβαρότητες», σημειώνει, μεταφέροντας τη συζήτηση από το πρόσωπο στον θεσμό.
Ιδιαίτερη σημασία έχει η επισήμανσή της ότι όσοι επιτέθηκαν «δεν επιτέθηκαν στον Άδωνι Γεωργιάδη, αλλά στον υπουργό Υγείας». Με αυτόν τον τρόπο αναδεικνύει ότι η στοχοποίηση υπουργού για τον τρόπο άσκησης των καθηκόντων του δεν είναι απλώς πολιτική διαμαρτυρία, αλλά πλήγμα στη λειτουργία του κράτους και στην ασφάλεια όσων κατέχουν δημόσια αξιώματα.
Παράλληλα, η αναπληρώτρια υπουργός επιχειρεί να αποδομήσει την εικόνα ενός αδιάφορου ή αποκομμένου πολιτικού προσωπικού, επισημαίνοντας ότι ο υπουργός Υγείας «δουλεύει σκληρά και ενδιαφέρεται για κάθε άνθρωπο που έχει ανάγκη». Η αναφορά αυτή λειτουργεί ως πολιτική ασπίδα έναντι της προσπάθειας δαιμονοποίησης προσώπων, που συχνά τροφοδοτεί ακραίες συμπεριφορές.
Κατηγορία για επιλεκτική ευαισθησία στη βία
Το πιο αιχμηρό σημείο της παρέμβασης Αγαπηδάκη αφορά τη στάση κομματικών και πολιτικών αντιπάλων απέναντι στη βία. «Τα μεσοβέζικα ναι μεν αλλά, δείχνουν ότι υπάρχει ένα μέρος της αντιπολίτευσης που θεωρεί τη βία καλή όταν την υφίσταται ο αντίπαλος. Νέτα, σκέτα και ευθέως, για να ξέρουμε τι μας γίνεται», τονίζει, καταλογίζοντας ουσιαστικά σε ορισμένες δυνάμεις επιλεκτική ευαισθησία.
Η κριτική αυτή ακουμπά έναν διαχρονικό ελληνικό πολιτικό παθογενετικό παράγοντα: την τάση κομμάτων να καταδικάζουν με αστερίσκους, ανάλογα με την κομματική ταυτότητα του θύματος. Η λογική του «ναι μεν, αλλά» στην καταδίκη της βίας υπονομεύει την έννοια του κράτους δικαίου, καθώς εισάγει πολιτικά κριτήρια σε ένα ζήτημα που, θεσμικά, θα έπρεπε να είναι αδιαπραγμάτευτο.
Σε ένα περιβάλλον έντονης πόλωσης, η παρέμβαση της αναπληρώτριας υπουργού Υγείας λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι η προστασία των πολιτικών προσώπων, ανεξαρτήτως χρώματος, αποτελεί προϋπόθεση για τη στοιχειώδη λειτουργία της δημοκρατίας. Η συζήτηση που ανοίγει αφορά όχι μόνο το συγκεκριμένο επεισόδιο, αλλά και τα όρια της πολιτικής αντιπαράθεσης, την ευθύνη των κομμάτων να απομονώνουν τη βία και την ανάγκη για κοινό θεσμικό μέτωπο απέναντι στον τραμπουκισμό.
Σχόλιο 
: Η Αγαπηδάκη στοχοποιεί ευθέως την κουλτούρα της «καλής βίας» όταν στρέφεται στον αντίπαλο, αναδεικνύοντας το κεντρικό έλλειμμα: την αδυναμία του πολιτικού συστήματος να συμφωνήσει ότι οι θεσμοί και τα πρόσωπα που τους υπηρετούν πρέπει να προστατεύονται άνευ όρων. Χωρίς καθολική, καθαρή και χωρίς υποσημειώσεις καταδίκη της βίας, η πόλωση μετατρέπεται σε κανονικότητα και ο τραμπουκισμός σε ανεκτό εργαλείο πολιτικής πίεσης.
#πολιτική #Αγαπηδάκη #Γεωργιάδης #πολιτικήΒία #αντιπολίτευση
